Stundum upplifa margir að líkaminn virki ekki eins og hann á að gera. Hreyfingar verða ójafnar, styrkur er lítill, verkir koma og fara og oft upplifist það sem svo að sumir hlutar líkamans vinni yfirvinnu á kostnað annara, þetta þekkist vel hjá einstaklingum sem eru vel tengdir við líkama sinn og ákveðnar hreyfingar eins og t.a.m. íþróttafólk. Algengt viðbragð er að reyna meira og gera betur og auka við álag. 0ft er vandamálið ekki skortur á styrk heldur skortur á samhæfingu milli heila og hreyfingar. Til að skilja þetta þarf að skilja kinesiology sem er fræðin á bak við hreyfingu líkamans.
Kinesiology fjallar ekki bara um vöðva og liði heldur einnig um hvernig heilinn, taugakerfið og skynkerfið vinna saman. Hreyfing eða lyfta frá a til b er ekki bara einföld skipun frá heila til vöðva heldur stöðugt samtal. Heilinn sendir boð til vöðva, vöðvar framkvæma hreyfingu og á sama tíma senda skynnemar í vöðvum og liðum upplýsingar til baka um stöðu, tog, hraða og álag. Heilinn notar þessar upplýsingar til að aðlaga það sem líkaminn er og á að gera.
Það má ekki gleyma því að mikilvægasta hlutverk heilans í hreyfingu er ekki bara að gera okkur sterkari heldur að halda okkur öruggum. Heilinn forgangsraðar alltaf öryggi fram yfir kraft. Ef hann skynjar óvissu, verki eða skerta skynjun úr vöðva eða lið, dregur hann sjálfkrafa úr virknikrafti þar. Þetta kallast taugaleg hömlun eða það sem kallast motor inhibition. Þegar þetta gerist taka aðrir vöðvar yfir til að halda hreyfingunni gangandi og þá með skertri færni til hreyfingarinnar sjálfrar. Þessi aðlögun er kölluð compensation eða bótavirkni ef við getum notað það orð.
Compensation er semsagt það þegar líkaminn finnur aðra leið til að framkvæma hreyfingu vegna þess að upprunalega leiðin er ekki lengur talin örugg. Þetta er ekki galli eða bilun heldur háþróað varnarviðbragð heilans. Líkaminn vill halda áfram að hreyfa sig og finnur leið til þess, jafnvel þótt hún sé ekki hagkvæm fyrir hann. Compensation er sársaukalaust en smám saman getur það leitt til skekkju, ofálags, stífleika eða verkja annars staðar í líkamanum.
Algengur misskilningur er að compensation þýði veikleiki. Í raun eru margir vöðvar sem virðast veikir einfaldlega taugafræðilega hamlaðir. Heilinn treystir þeim ekki í ákveðnu samhengi og dregur því úr virkni þeirra. Það þýðir að meiri ákefð, meiri þyngdir eða meiri „vilji“ til að leysa vandan er ekki endilega nálgunin. Í vissum tilfellum geta þau gert hlutina verri, því þá er verið að styrkja compensation í stað þess að leysa orsökina.
Þá komum við að skynkerfi líkamans sem er mikilvægur þáttur í þessu samspili sem er proprioception og það er stöðuskynjun líkamans. Proprioception gefur heilanum upplýsingar um hvar liðir eru staðsettir með tilliti til hreyfingar, hversu mikið álag er á vöðvum með tilliti til liðstöðunnar. Ef þessi skynjun er skert, til dæmis eftir meiðsli, ranga beitingu, langvarandi kyrrsetu eða síendurtekið álag, þá bregst heilinn við. Hann dregur úr kraftframleiðslu og býr til compensation. Þetta skýrir af hverju lítið skert stjórn í einum lið getur haft áhrif á alla hreyfikeðjuna.
Í æfingum birtist compensation oft sem ójöfn hreyfing, valgus í hnébeygju, snúningur í bol, meiri spenna öðru megin eða þreyta á stöðum sem ættu ekki að bera meginálagið. Líkaminn er að vinna hart, en hann er að vinna kringum vandann í stað þess að vinna í gegnum hann. Þetta getur skapað þá tilfinningu að æfingar „virki ekki“ eða að líkaminn standi í vegi fyrir framförum.
Þegar íþróttamenn fara að skilja þessi tengsl breytist nálgunin að þjálfuninni. Í stað þess að spyrja eingöngu hversu mikið álag er notað, fer hann að spyrja hvernig hreyfingin er, hvort hún sé stöðug og samfelld. Hægari framkvæmd, meiri stjórn, einhliða æfingar og isometric stöður geta verið öflug tæki til að endurheimta traust heilans á hreyfingunni. Þegar heilinn upplifir öryggi minnkar hömlun, compensation dregst saman og styrkur eykst sem afleiðing af réttu hreyfimynstri.
Að skilja kinesiology og compensation þýðir ekki að gera æfingarnar eða hreyfingarnar flóknari heldur skynsamlegri. Líkaminn er ekki bilaður þegar hann compenseitar, hann er að vernda sig. Með því að vinna með taugakerfinu í stað þess að berjast gegn því er hægt að bæta hreyfigæði, draga úr verkjum og byggja upp styrk og getu. Vöðvar framkvæma hreyfingu, en heilinn ákveður hvort hann leyfir þeim það.
